جناب آقای کوفي عنان
دبير کل محترم سازمان ملل متحد
با سلام
از اعظم بلايای مشترکه بين ملتهای جهان، ظلم و ستم و استبداد است. آنچه که زيبائي‏های دنيا را بي‏رنگ مي‏کند، خودکامگي و خودخواهي قدرتهاست. آنکه بر مثلث زر و زور و تزوير مي‏نشيند، مي‏خواهد همه چيز خلائق را انحصاری سازد، که در نهايت شامل روابط معنوی و ماورايي بين خداوند و مردم ‏شده و فواصل دروني و قلبي را در منويّات متافيزيکي با اهل زمين، ایجاد مي‏نمايد، و اين بالاترين جنايتي است که انحصارطلبان و استعمارگران، مرتکب مي‏شوند. استکبار ديني، بسي نکبت‏بارتر از استعمار اقتصادی و استثمار فرهنگي مي‏باشد، زيرا که در اولي، آدمي، به جای خدای جهان نشسته و نفسانيات خويش را به نام پروردگارعالميان ديکته مي‏سازد و اين ديکتاتور مذهبي، سلّولهای وجداني بشرِ تحت فشار را مي‏خشکاند و تاريخ را خدشه مي‏دهد و محبت الهی را از دلهای بندگانش زائل مي‏سازد.
جناب دبير کل سازمان ملل متحد، امروز با چنين فاجعه‏ای در ايران زمين روبرو هستيم. هر روز تيراژ بالايي از آمار مسلمين سنّتي، از حوزه اسلام قديمي کم مي‏شوند و اين ورشکستگي اعتقادي به خاطر انتساب خدا و قرآن و اسلام و پيامبر و امام، به مخلوقاتي است که نه پيامبرند و نه از ناحيه صاحب هستي، نيابت و وکالتي دارند! سرکوب رعيت ايراني به بهانه عدم قبول و پيوست به دين دولتي، از بمباران هيروشيما و ناکازاکي وحشتناکتر است. چرا که در آنجا، بشريت، مظلوم شد و دراينجا، خدای بشر به جايگاه اتّهام رفت و به ناحق در ديدگاه تقويم معاصر، محاکمه گرديد.
جناب دبير کل، اکنون که برايتان نامه مي‏نويسم، در حصر امنيتي و فشار تبليغي و تهاجم پليسي قرار دارم و خانواده‏ام در بمباران تنش‏های روانی و تجاوزات عصبي، ساعات احتضار گونه‏ای را سپری مي‏کنند. پيروانم به خاطر ارادت به خدای مستقل و جدای از سياست، هر روز مورد هدف عناصر حکومتي قرار مي‏گيرند و ایشان را به بند مخوف دويست و نه اوين مي‏برند و شکنجه روحي و جسمي مي‏بينند. پدرم که از روحانيون سرشناس نيم قرن گذشته ايران است در چهارسال قبل به طرز مشکوکي در بيمارستان درگذشت و بلافاصله مسجدي که عمری در آن عبادت کرده و در گوشه‏ای از آن به خاک سپرده شده بود، غصب گرديد و مزارش را ويران کردند و زائرانش را به زندان بردند و متعهد به عدم مراجعه به مسجد نور ميدان خراسان تهرآن کردند و بيش از پنجاه روز است که مرا در منزلم زنداني کرده‏اند که در صورت خروج از خانه با دوربينهای مستقر در منازل اطراف، شناسايي و ترور شوم. گناه من، برگزاری جلسه‏ای باشکوه در دو ماه قبل است که در آن ده‏ها هزار نفر ايراني از هر طيف و طبقه‏ای شرکت کردند و يکدل، آفريدگارشان را صدا نمودند، آنچه که در فيلم و عکس پيداست، عظمت ديانت منهای سياست را تجلي دادند و پس از آن، وزارت اطلاعات و دادگاه ويژه روحانيت به پرونده‏سازی برايم پرداخت و ما را به ابرقدرتها انتساب داد تا آبرو و اعتبارم را زائل سازد. با اين وجود، تسليم شدن را ذلّت دانسته و عزم به مقابله در افشای ماهيت اينان کرده و در اين راه، جان را بهاء نمودم.
برای خفقان مذهب‏گرائي دور از سياست، روزنامه‏های داخلي را بايکوت نمودند و جهت جلوگيری از پژواک خبرگزاريهای جهاني که در جريان امور هستند، ماهواره‏ها را جمع آوری مي‏کنند.
من به عنوان پيشوای مستقل ديني که طبق اسناد به جا مانده در تاريخ ايران، صاحب بزرگترين اجتماعات خودجوش ملي مي‏باشم، از شما تقاضای رسيدگي عاجل به جنايات ديني ايران دارم.

29 شهريور 1385

ایشان در زمینه فشارهای وارده بر خود و هوادارانشان گفتگویی با رادیو آلمان داشته اند که در ادامه می آید: مصاحبه‌گر: كيواندخت قهارى آقای آيت‌الله بروجردی، مطلع شديم كه چند هفته پياپی است كه فشار بر شما و شاگردان شما وارد می‌شود و شما را تهديد می‌كنند. اين فشارها از سوی چه كسانی است؟ كاظمينى بروجردی:  اين فشارها مجموعا چهارده سال است ولی حدود دو ماه است كه تشديد شده و به حد غيرقابل تحمل و جنايتكارانه رسيده كه درخور شعارهايی كه وزارت اطلاعات می‌دهد نيست كه خودشان را سربازان گمنام امام زمان می‌دانند. علت اين فشارهای شديد اين بود كه آخرين جلسه‌ای كه من با يارانم داشتم، تيراژش به صدهزار نفر رسيد. اين در حالی است كه رسانه‌های جمعی داخلی مرا تحريم كرده‌اند و كلمه‌ای حق ندارند بگويند. اين بود كه مبهوت شدند و ترسيدند كه اين جمعيت زياد با دست خالی، در مركز تهران می‌تواند برايشان عواقب وخيم داشته باشد. اين جلسه در ماه قبل در بزرگترين ورزشگاه سرپوشيده كشور به نام شهيد كشوری بود. امتداد جمعيت آمده بود به سمت دو ميدان كاظمی و جوانان و قسمتی از خيابان شريعتی. مراسم كاملا مذهبی بود. چون من اصلا طرفدار اسلام منهای سياست هستم. من و پدرم، كه از بزرگان علمای ايران بود و پنج سال قبل  از دنيا رفتند و قبرشان در مسجد خودشان در ميدان خراسان، مسجد نور بوده است كه اين قبر هم مورد حمله قرار گرفته و تخريب شده است. زائرانش به زندان می‌روند، آنها را به بند ۲۰۹ اوين كه محل شكنجه است می‌برند و اذيت می‌كنند و آزار می‌دهند و تعهد می‌گيرند كه ديگر به مزار ايشان سر نزنند. اجتماع ما باعث شد كه چند روز پس از مراسم به منزل پدر ما بين ساعت ۶ و ۷ يك روز شنبه نزديك به دو ماه قبل حمله كردند. منزل پدرمان را خرد كردند، عكسهای ايشان را شكستند، كمدها را خرد كردند. خيلی اموال از ايشان برند، چيزهايی، آثار عتيقی كه مربوط به خودشان و پدرشان بود. آثار عتيق دينی بود، كتابهای خطی بود كه يك سری اسناد در آن مربوط به هويت اسلام واقعی بود، اسلامی كه دور از سياست است. همه را بردند. خادم ايشان را، دختر و داماد ايشان را و نيز منشی و راننده ايشان را به همان بند مخوف ۲۰۹ بردند. مورد اذيت و آزار قرار گرفتند كه البته اينها بيرون آمدند، ولی هر كدام از اينها عوارضی گرفتند. خواهر من عوارض مغزی گرفته و بقيه هم مشكلات تنفسی و فلبی پيدا كرده‌اند. يعنی در آنجا تحت فشار بوده اند؟ كاظمينى بروجردی: آن روز به خانه ما ريختند و با فرياد ما اهالی محل و همسايه‌ها جمع شدند. كم كم نزديكان ما جمع شدند و مقاومت كردند. افرادی كه با لباس شخصی بودند از وزارت اطلاعات و دادسرای ويژه روحانيت متواری شدند و بعد نيروی انتظامی وارد شد. به زور مرا وارد منزل كردند. من می‌خواستم با آنها بروم، چون مسأله بايد بالاخره به جايی می‌كشيد. با گستاخی به منزل ما از ديوار وارد شده بودند. قفل منزلمان را شكسته بودند. دختران مرا تهديد كردند. اين مسائل كه پيش آمد ما سه چهار ساعت در خيابانهای اطراف بوديم. جمعيت جمع شده بود. من می‌خواستم به زندان بروم. مردم نمی‌گذاشتند. به منزل آمدم. از آن موقع به بعد هر شب به منزل نزديكانمان می‌روند، نصفه شب می‌روند، قفل می‌شكنند، با نردبان می‌روند، در خرد می‌كنند. رعب و وحشت را بسيار كرده‌اند. من حدود ۱۰۰ تلفنچی داشتم. كسانی بودند كه با جامعه ارتباط داشتند. هر روز با هزاران نفر رابطه داشتيم. همه اينها را گرفتند يا تحت تعقيب‌اند. بسياری از آنها به منزل نمی‌روند. در ميان عزيزان من يك خانم استاد دانشگاه بود كه بچه چهار ماهه داشت. بچه را همان ساعت يك نصفه شب از آغوشش كشيدند و ايشان را به همان جايگاه مخوف بردند. شير ايشان خشك شد و بچه هنوز ناراحتی روانی دارد كه چند روز از مادر جدا بوده است. در جاهای ديگر می‌‌رفتند و می‌زدند. پای يكی از نزديكانم را كه مقاومت كرده بودند خرد كردند. به هر حال دعوای اصلی اينها اين است كه می‌گويند چرا تو دين منهای سياست را مطرح می‌كنی. اين خواست اكثريت مردم ايران است. مردم از بس مسائل سياسی ديده‌اند سياست‌زده شده‌اند. و رسانه‌های داخلی در اين باره كلمه‌ای نمی‌نويسند. خواست من اين است كه چون اطلاع‌رسانی به مردم ناممكن است لااقل جهان بداند كه اينها با ما چه می‌كنند. ما نه تروريست هستيم، نه سياسی. من در طول چهارده سال حركت مذهبی تبليغی به كسی توهين نكرده‌ام. الان دستور تيرباران برای من و خانواده‌ام هست. ۴۵ روز است كه از اتاقم بيرون نيامده‌ام. خانه در محاصره است. به جامعه جهانی بگوييد كه وظيفه داريد در قبال عدالت از ما دفاع كنيد. اين پيام ما را به سازمانهای بين‌المللی حقوق بشر برسانيد. ...........شما هر گونه كه می‌توانيد پيام ما را به جامعه جهانی برسانيد. آقای بروجردی، پس به نظرتان می‌آيد كه چون بسياری از مردم هم خواستار جدايی دين و دولت هستند است كه الان شما زير فشار هستيد؟ كاظمينى بروجردی: بله، چون ما تبلور اين حركت هستيم كه از دين سياسی دور هستيم و مردم به دور ما جمع می‌شوند، اينها ناراحت‌اند. از هر قشری را توانسته‌ايم جمع كنيم و اينها از همين نگران و ناراحت‌اند. پيوندی می‌بينيد بين فشار بر  خودتان و بر شاگردانتان و فشاری كه چند ماه پيش بر دراويش گنابادی قم برای مثال دوارد آوردند؟ كاظمينى بروجردی: حركت ما از آنها كاملا جداست. آنها درويش‌اند. ما در مسير امامانمان هستيم. فكر می‌كنم آنها ما را خطرناكتر بدانند. چون در مورد آنها می‌گويند درويش‌اند، تمام شد. يك كلمه می‌گويند اينها صوفی‌اند و حركتشان جداست. اما بسيار سخت می‌توانند ما را محكوم كنند. چون ما از همان پيغمبر، از همان امام و از همان قران آنها دم می‌زنيم و برای همان فاطمه و علی آنها عزاداری می‌كنيم. اين است كه اين وصله‌ها را نمی‌توانند به ما بچسبانند. حركت ما فراگيرتر است و در نتيجه فشار بر ما بيشتر است. در جلسات من غالبا سنی، مسيحی، يهودی، لات، بدحجاب هم می‌آيد. چون من سانسور نمی‌كنم و می‌گويم كه خدا مال همه است. در ميان طرفداران شما جوانان هم زياد هستند؟ كاظمينى بروجردی: بله، اكثرا قشر دانشجو و جوان هستند. آيا هيچ مرجعی وجود ندارد كه شما بتوانيد پيش آن بخاطر فشارها و تهديدها شكايت ببريد؟ كاظمينى بروجردی: من در اين دو ماه نامه نوشتم به رهبری، به رييس قوه قضاييه و به رييس جمهور. هر بار كه نامه دادم فشارها بيشتر شد..... در گذشته هم، پيش از اين دو ماه، شما زير فشار بوده‌ايد برای مثال از طرف دادگاه ويژه روحانيت؟ كاظمينى بروجردی:  بله، من دو بار  به زندان افتادم. يك بار در سال ۱۳۷۴ بود كه چند ماه زندان بودم. زندان مخوف و ناشناخته‌ای بود به نام توحيد كه احتمالا زندانی بازمانده از دوره رضاشاه بود. در پشت پستخانه مركز بود. ........ يك بار ديگر هم در سال ۱۳۷۹ بود كه در همين بند ۲۰۹ اوين بودم كه در آنجا از بس .........سكته كردم. الان هم عزيزان مرا به آنجا می‌برند و ............ سر همين كه چرا شما می‌خواهيد استقلالی در ديانت داشته باشد. شما چرا همسو با ما نيستيد؟ يعنی اولين‌ترين اصل برای آزادى انسان اين است كه دينی را كه می‌خواهد داشته باشد. ما می‌خواهيم دينی داشته باشيم كه سنتمان بوده، از آبا و اجدادمان رسيده، مورد دخالت و تصرف كسی قرار نگرفته باشد. اينها ايران را محيط بسته كرده‌اند كه هيچ صدايی بيرون نرود. ما اصلا سياسی نيستيم. در طول اين چهارده سال يك بار وارد مسائل سياسی نشديم و زنده باد مرده باد نگفتيم. فقط به دنبال اهداف و سنت اجدادمان بوديم و كسانی كه در مسير عدالت خداوند را می‌پرستند. اگر مجامع بين‌المللی می‌توانند در باره اين مسائل به دولت ايران هشداری بدهند اگر نمی‌توانند صدای ما را به سازمان ملل يا جاهای ديگر برسانند. منبع:میزان نیوز

ادوارنیوز: نیروهای امنیتی مقارن ظهر روز دوشنبه 27 شهریور ماه با ورود به دفتر مرکزی سازمان دانش اموختگان پس از بازرسی و تفتیش 4 ساعته این دفتر، تمامی اسناد ، مدارک تشکیلاتی ، آرشیو و کامپیوترهای موجود در دفتر سازمان را ضبط کردند.

روزنامه شرق،ماهنامه های نامه و حافظ به محاق توقیف رفت.باز هم همان قصه پر غصه همیشه.تشویش اذهان عمومی،اقدام علیه امنیت ملی و اهانت به مقدسات و … .

از میان این همه اما " تشویش اذهان عمومی " را می پذیرم.کار خبر تشویش اذهان عمومی است،همان فعلی که سبب ساز نوشیدن شوکران و مرگ سقراط شد.او نیز افکار مردمش را مشوش خواسته بود.شاعر گفته بود "حیف باشد دل دانا که مشوش باشد".دل را باید یکدله کرد اما "عقل" را چطور؟

عقل خود تشویش زاست.عقل با پرسش و شکاکیت ،همسایه ای مهربان است.آنچه نکوهیده و نابجاست تخدیر افکار عمومی ست نه تشویش آن.آنکه حکم به تعطیل عقلانیت میدهد تحمیق را پسندیده است.

کامو میگفت " روزنامه نماز صبح انسان متمدن است "و توقیف هر روزنامه توقیف تمدن و بدویت را بر صدر نشاندن است.تاریخ گواه آن است که در عرصه فرهنگی ،سرهنگی کردن و اندیشه را با تیشه پاسخ دادن و تفکر رابه عنف به بیشه سکوت و نخوت راندن ،آب در هاون کوبیدن و خشت بر دریا زدن است.

دانشجو را منقاد و مطیع" ارباب بی مروت دنیا" خواستن و مداحان وتجلیل گران را بر صدر نشاندن و اساتید را گوش به فرمان قدرت، پسندیدن تکرار همان تجارب گذشته است که تا کنون  راه به کوره دهی نیز نبرده است.

پروژه انقلاب فرهنگی!! که روزگاری در این مرز و بوم مبادرت به حذف بسیاری از اساتید و دانشجویان و نخبگان نمود،بار دیگر در دستور کار دولت- مردان ما قرار گرفته است.گویا این کلام طنز برنارد شاو که " تجربه نشان داده است که آدمی از تجربه هیچ نمی آموزد "حقیقت تلخ حکومت گران ماست.گویا ایشان همه تجربه سالیان حذف و طرد را از یاد برده اند.گویا باورشان نیست که علم و عقلانیت و پرسش سر پرستش هیچ قدرتی جز قدرت ادله را ندارند.

دوباره انگار حاکمیت،هوای تکرار مکررات را دارد.میخواهد همه " چراغ های رابطه "را خاموش سازد تا شمع کم فروغ خود را به دیگران خورشید عالمتاب بنمایاند.

باید اینان را مشفقانه به سعه صدر دعوت کرد.پریروی علم و خردورزی تاب مستوری ندارد.توقیف برایتان توفیقی به بار نخواهد آورد.

از تو نوشتن ،قدغن

گلایه کردن ،قدغن

عطر خوش زن،قدغن

تو قدغن،من قدغن

دریادرمن،سروده شهیار قنبری ص 194-جاویدان 1377

بهزاد مهرانی

این مطلب در سایت اخبار روز منتشر شده است.

http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=5648

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
دوشنبه  ۲۰ شهريور ۱٣٨۵ -  ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۶

کبرا رحمان پور، زنی که در آستانه اعدام قرار دارد، با انتشار نامه ای از زندان، خواستار کمک مردم، برای نجات خود شد. متن نامه ی کبرا رحمانپور در زیر آمده است:
 
من یک انسان از تبار شما هستم. نمیخواهم بمیرم. اما الان جسم بی روحی هستم که ترس طناب دار، خنده و شادی را از یادم برده است. خیلیها به من میگویند که تو اینهمه معروف هستید، هنوز در زندان هستی؟ از زندان سختتر به همه آنها بگویید من دوباره در یک قدمی مرگ ایستاده ام. من مثل همه شما از مردن میترسم. کمکم کنید تا این آخرین نامه من نباشد.
 
همنوعان، انسان دوستان!
پدر و مادر عزیزم و برادر معلولم که خیلی نگران من هستند، همیشه دلشان به حمایتهای شما گرم بوده است. من خیلی وقتها با خودم فکر میکنم، کاش زندگیم طور دیگری پیش میرفت. کاش میتوانستم، درسهای پیش دانشگاهی را تمام کنم. کاش مجبور نمیشدم کار کنم و به مستخدمی خانواده شوهرم در بیایم. کاش به حد جنون نرسیده بودم. ولی من خیلی عذاب کشیدم و خیلی اذیت شدم. من واقعا قربانی هستم. و الان همین قربانی را میبرند تا   با طناب دار اعدام کنند. این سرنوشت لایق من نبوده و نیست.
من در این روزهای وحشت و ترس، دوباره دست یاری به سوی شما دراز میکنم. از همه مطبوعات و رسانه ها و همه مردمی که از من حمایت کرده و گفته اند کبرا نباید اعدام شود تشکر میکنم. اینبار شاید برای آخرین بار میخواهم، آخرین اقدامات لازم را بکنید تا واقعا اعدام نشوم و شاید آزاد شوم. من آزادی را دوست دارم. در رویاهایم به آزاد شدن و زندگی خوب بعد از آن فکر میکنم.
من به اندازه کافی رنج کشیده ام، کمک کنید تا کابوس وحشتناکی که خیلی وقتها در خواب دیده و از ترس جیغ زده و از خواب پریده ام، عملی نشود. کمک کنید از مرگ نجات یابم. هر چه میتوانید بکنید، وقت تنگ است و روزها از پی هم سپری میشود و هر تیک تیک ساعت، برای من صدای نزدیک شدن طناب دار است. لطفا کمکم کنید! من از مرگ و طناب دار وحشت دارم. من از طناب دار و جرثقیل نفرت دارم. من میخواهم زنده بمانم. تمام راههای دیگر به روی من بسته است. کسی به داد من نمیرسد. تنها امیدم به مردم و همنوعانم است. دلم میخواهم پدر و مادرم را بغل کنم.
  در پایان از زحمات خانواده ام و همه کسانی که برای نجات من تلاش میکنند متشکرم.
 
کبرا رحمانپور از زندان اوین
شهریور ۱۳۸۵

به حکم اعدام کبرا رحمانپور اعتراض کنیم.

www.petitiononline.com/mod_perl/signed.cgi?kobra

میزان نیوز: صبح امروز با حکم هیات نظارت بر مطبوعات روزنامه شرق توقیف شد

هيات نظارت روز دوشنبه در نامه‌اي به مدير مسوول روزنامه شرق،از وي خواست كه روزنامه از فردا منتشر نشود. ماه گذشته هيات نظارت بر مطبوعات در نامه‌اي ، به دست‌اندركاران روزنامه شرق، به آنان يكماه مهلت داد كه مدير مسوول جديدي را براي اين روزنامه به اين هيات معرفي كنند. اين هيات وجود ‪ ۷۰‬اخطار و تذكر صادر شده به اين نشريه و انتشار مطالب الحادي ، توهين به شخصيتهاي ديني ، سياسي و ملي ، نشر مطالب تفرقه‌انگيز و نشر مطالب مغاير با مصوبات شوراي عالي امنيت توسط اين نشريه را علت اصلي تغيير مدير مسوول اين روزنامه دانسته بود.

نوشين احمدي خراساني

يكشنبه 3 سپتامبر 2006

عالیجناب کوفی عنان

دبیر کل محترم سازمان ملل متحد

سفر شما به ایران موجب  شد تا نامه ای برای شما بنویسم و شرایط وخیم و نامعلوم همسر خود، احمد باطبی را که در بازداشت به سر می برد، به اطلاع شما برسانم و از آن مقام محترم خواستار رسیدگی به وضعیت وی شوم.

احمد باطبی در ژولای 1999 (18 تیرماه 78) در ماجرای حمله پلیس به خوابگاه دانشجویان دانشگاه تهران بازداشت شد. علت بازداشت شرکت او در تظاهرات اعتراضی دانشجویان بود. ابتدا در یک دادگاه غیر علنی حکم اعدام برای او صادر شد و سپس در دادگاه تجدید نظر به 15 سال حبس محکوم شد. احمد 6 سال از بهترین دوران جوانی اش را در زندان به سر برد  و شدت فشارها و شکنجه های  روحی و جسمی در زندان به حدی بود که وضعیت جسمانی وخیمی پیدا کرد و پس از تحمل 6 سال حبس، سال گذشته به مرخصی استعلاجی فرستاده شد و از آن زمان تا یکماه پیش مشغول مداوای خود بود تا اینکه در 7 مرداد 1385 ماموران مسلح پس از بازرسی کامل منزلمان، همسرم را بازداشت و بسیاری از وسایل شخصیمان را توقیف کردند.

احمد باطبی در اعتراض به بازداشت مجدد و بدون دلیلش دست به اعتصاب غذا زد به گونه ای که جانش در معرض تهدید قرار گرفت و دکتر حسام فیروزی پزشک معالج وی گزارشی از وضعیت جسمانی همسرم ارایه داد و هشدار داد در صورتي كه اعتصاب غذای ايشان پايان نپذيرد و جهت ادامه درمان به خارج از زندان منتقل نشود، خطر مرگ وی را تهدید می کند.

متاسفانه از زمان بازداشت مجدد همسرم بیش از یک ماه می گذرد و مراجعات مکررم به زندان و نامه نگاری هایم به مسولان قضایی ایران پاسخی در بر نداشته است و احمد باطبی همچنان در وضعیت نامعلومی در سلول انفرادی به سر می برد.  تاکنون تنها توانسته ام او را دوبار در حضور ماموران زندان ملاقات کنم و به دلیل قطع درمان و فشارهای وارده در سلول انفرادی از شرایط مناسب جسمی و روحی برخوردار نبود، توان او تحلیل رفته بود، وزنش به شدت کاهش پیدا کرده و بسیار رنجور و رنگ پریده شده بود. احمد باطبی از ابتدایی ترین حقوق شهروندی برخوردار نبوده، حق ملاقات و یا تماس تلفنی با وکیل خود نداشته و تا کنون دستگاه قضایی ادله بازداشت او را اعلام نکرده است. همچنین امکان دسترسی به پزشکان متخصص معالج ندارد.

عالیجناب کوفی عنان

همانگونه که می دانید اکبر محمدی دانشجوی زندانی سیاسی که وضعیت مشابه همسرم را داشت در اعتراض به بازداشت مجددش دست به اعتصاب غذا زد و سرانجام پس از 9 روز اعتصاب، در زندان اوین درگذشت. بیم آن دارم که فشارهای وارده بر احمد و وضعیت نامعلوم وی، سرنوشت ناگواری را برای وی رقم زند.

از آن مقام محترم می خواهم در طی سفر خود به ایران کمیته حقوقی برای رسیدگی و پیگیری وضعیت نامناسب احمد باطبی و دیگر زندانیان سیاسی تشکیل دهد تا ایشان  از حقوق اولیه انسانی خود برخوردار شوند و آزادانه به زندگی خود ادامه دهند.

با احترام فراوان

سمیه بینات، همسراحمد باطبی دانشجوی زندانی سیاسی

از زمانی که "ما"ی قبیله ای به "من" تبدیل شد و تفرد شکل گرفت، به تبع آن مفهوم "حریم خصوصی"

به وجود آمد."حریم خصوصی " آن گستره ای شد که در آن فرد حق دارد آنگونه که دلخواه خود است زندگی کند و از گزند " ما" در امان باشد.در جهان مدرن ،حفاظت از حریم خصوصی افراد به ارزشی غیر قابل خدشه مبدل شده است.

در باور گذشتگان ، هر چند در پاره ای موارد "جایز الخطا "وگناهکار بودن آدمی مورد نظر بوده است ، اما چندان به آن توجه نشده است . در گذشته گناه کار بودن انسان به عنوان امری "عرضی" شناخته شده و اصل را بر پاکی و زلالی فطرت آدمی می دانستند.اما در دنیای جدید گناه "ذاتی" انسان است و ما نه تنها "جایز الخطا" بلکه "واجب الخطا"هستیم. این نگاه دیگر در زمین به دنبال " انسان کامل " نمی گردد بلکه سراغ از یک "کاملا" انسان" می گیرد که همان " انسان ممکن " است. دعوی بی خطا بودن و مطلقیت و قدسیت دیگر امروزه محلی از اعراب ندارد.امروز دیگر ماییم و" تردامنی".

  شاید هیچ کس در فرهنگ سنتی ما به اندازه حافظ به این امر توجه نکرده باشد:

از دل تنگ گنه کار برآرم آهی / کاتش اندر گنه آدم و حوا فکنم.                           حافظ می گوید آدمی همین است که هست و اگر بخواهیم " طرحی نو در افکنیم" و"آدمی دیگر" در این عالم خاکی" بسازیم باید آتش را در" گناه نخستین" بیفکنیم که آن هم نا شدنی است.

به رسمیت شناختن گناه یعنی این که بپذیریم انسان فرشته نیست و اگر همچون هابز نگوییم انسان ، گرگ انسان است، باید گفت : "انسان،انسان است"."کاملا"  انسان".

با این مقدمه آیا آقای هلالی مرتکب گناه کبیره و نابخشودنی شده است؟ یاآن   که جامه ی حریم خصوصی ایشان را بر آفتاب تموز افکنده است؟ در اینجا فرض را بر صحت فیلم تکثیر شده می گذارم. ورود به حریم خصوصی و در خلوت افراد سرک کشیدن و آن را فاش ساختن و داوری ها را بر آن مبنا گرفتن عملی است کاملا" غیر اخلاقی.یک سایت خبری نزدیک به محافظه کاران گفته است:"شاید خانمی که کنار آقای هلالی است همسر ایشان باشد". کاملا درست است. مسئله این نیست که این خانم همسر آقای هلالی بوده اند یا خیر . مسئله این است که به حوزه خصوصی افراد وارد شدن امری نکوهیده و غیر اخلاقی است.

اما از زاویه ای دیگر نیز می توان به این مسئله نگاه کرد. در فرهنگ ما بسیار سخن از عالمان بی عمل گفته اند. آنانی که دیگران را به صراط مستقیم می خوانند اما خود آشکار و نهان راه دیگری می پویند.ادبیات غنی فارسی مملو از اشعار و مثل هایی است که ما را از نزدیکی به این افراد زنهار می دهند.رطب خورده منع رطب کی کند؟

ترک دنیا به مردم آموزند  /خوشتن سیم و غله اندوزند                                  

واعظان کاین جلوه بر محراب و منبر می کنند /چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند/مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس/توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند .آقای هلالی مداح اهل بیت است و با سوز وگداز از ائمه اطهار می گوید .از این زاویه است که او را شایسته نیست که در خلوت گونه ای باشد ودرجلوت به گونه ای دیگر.آری اصل بر برائت است .خانم کنار ایشان ،همسرشان است. اما ایراد به سیاست " یک بام و دو هوا " است. بارها دیده ام که مامورانی در خیابان از مردان و زنانی قباله ازدواج طلب کرده اندو از رابطه هایشان پرسیده اند که خود نیز به شخصه از آن بی بهره نبوده ام و یا جمع آوری آنتن های ماهواره ای که امروزه در راس خبرهاست . این مثالها و نمونه هایی از این دست که بسیار فراوان نیز می باشند نمونه های بارزی از ورود به حریم خصوصی افراد است.

تکثیر و تایید بر این فیلم پاسخی است به این همه ورود غیر مجاز حاکمیت به خلوت شهروندان خود و آقای هلالی نباید از این امر عصبانی یا شگفت زده باشد.ایشان در سایه حاکمینی می زیند که برای مداحان ارج و قرب بسیار قایل است. آیا ایشان هرگز به نقض حقوق شهروندی هم وطنان خویش اندیشیده اند؟آیا هرگز ورود حاکمیت مورد علاقه خویش را به حریم خصوصی روشنفکران و متفکران سرزنش کرده اند؟آیا ایشان حاکمیت " هویت" ساز را که همواره نگران روابط نا مشروع روشنفکران می باشد را تخطئه می کند؟

اگر آقای هلالی خود را همچون دیگر بندگان گناهکار خداوند سبحان می داند و نادیده انگاشتن حریم و خلوت خصوصی را امری مذموم و غیر اخلاقی می داند من نیز به دفاع از او خواهم گفت:" حرمت خلوت ما کو؟" اما تا کنون که چنین نبوده اند اما امید است که پس از این اینگونه باشند.

 معرفت دینی را عین دین انگاشتن،بیشترین لطمه اش به ساحت دین است.در سایه چنین تفکری ست که قداست دین به افراد دیندار سرایت میکند،و خطای فرد دو صد چندان به چشم می آید،زیرا که فرد دیندار از ابتدا خود را به تبع قداست دین،قدیس می داند وا فوق چون و چرا.

از خدا گفتن و دیگران را به خدا خواندن ،ما را خدا نمی سازد.ما بنده ایم و در عالم برای بندگی آمده ایم.از دین و مدح بزرگان گفتن ما را به الوهیت نمی رساند.آنان که خود را منزه از نقد میدانند واز آن عیاری نمی سازند بر سر شاخ نشسته اند و بن می برند.آری آقای هلالی قدیس نیست،حتی اگر از بام تا شام مدح قدیسین را بگوید.زشتی " در خلوت آن کار دیگر کردن" نیست،که همه این گونه ایم،زشت آن است خود را عین قدسیت بدانیم و با این کار راههای گفتگو و انتقاد را مسدود سازیم.

تاج از آن اوست آن ما کمر

وای او کز حد خود دارد گذر.

 پاسخ آقای هلالی به فیلم مذکور را در آدرس زیر بخوانید.

http://www.baztab.ir/news/46949.php

بهزاد مهرانی