از هر طرف تیر دعا کرده ام رها

شاید در این میانه یکی کارگر شود

آه،در ایثار سطح ها چه شکوهی است!

ای سرطان شریف عزلت

سطح من ارزانی تو باد.

چند روزی است که نه توان نوشتن دارم و نه خواندن.معلق ام بین بیم و امید.بیشتر امید.چرا که سخت به آن نیازمندم.کتاب را بسته ام و در امتداد وقت قدم می زنم.

"باید کتاب را بست / باید بلند شد / در امتداد وقت قدم زد / گل را نگاه کرد / ابهام را شنید /. سپهری

پدرم بیمار است و من دل‌نگران.بسیاری از لحظات به خاطر باورهای ایدئولوژیک‌مان از هم دور بودیم از لحاظ روحی و امروز بیش از هر زمان دیگر دریافته ام که جان ِ آدمی برتر از هر عقیده ای است.جان ِ ادمی معنای خدا است.معنای دین.این‌جاست که همه‌ی باورها رنگ می بازند و طولانی کردن ِ همین دم و بازدم که نامش زندگی است همه‌ی باور ها و داوری ها را به یک‌سو می نهد.این روزها کتاب نمی خوانم.یعنی نمی توانم که بخوانم.اما چقدر می آموزم از همین فضای بیمارستان.چه راست می گفت سهراب سپهری:

و نپرسیم کجاییم،

بو کنیم اطلس تازه‌ی بیمارستان را.

این روزها کتاب نمی خوانم و نمی نویسم.سیاست را نیز دنبال نمی کنم.اما نمی دانم که چرا سیاست ما را رها نمی کند.هر جا که قدم می گذاری اجحاف و ستم تو را می آزارد.فقر و ناتوانی هم‌واره تو را یاد بشکه های نفت می اندازد.یاد ثروت انبوهی که داری و بر روی آن گرسنه خوابیده ای.بیمارستان به اندازه‌ی کافی تخت ندارد.امکانات ناچیز است.پنج روز تعطیلی کارها را معطل کرده است و بیماران خسته و ناتوان پایان تعطیلات را انتظار می کشند.نمی خواهم این روزها به چیزی جز بیماری پدرم بیاندیشم.پدری که یک عمر تلاش کرد،کار کرد و عرق ریخت.می خواهم تنها به پدرم و بهبودی او فکر کنم.اما گویی این آزادی خواهی و عدالت خواهی نوعی اعتیاد است.این‌جا در بیمارستان نیز رهایم نمی کند.آن چه فضای غمناک این بیمارستان را تلطیف می کند ، گربه های زیبایی هستند که از انسان ها نمی هراسند.مدام با تو بازی می کنند.آن ها نیز در یافته اند که در اینجا انسان ها تنها به کمک به یک‌دیگر می اندیشند و باور ها و عقایدشان را به کناری نهاده اند و مهربان شده اند.

بیمارستان تخت کم دارد.همراهان بیمار حتا یک صندلی راحت ندارند که شب بر روی آن به راحتی بنشینند.در حیاط بیمارستان همه جا مردم بر روی زمین خوابیده اند.مدام به یاد هزینه هایی می افتم که در پای ِ باورهای نا کجا آبادی هدر می رود.راستی با  هزینه‌ی این همه پارچه های مشکی و ... که این روزها شاهدش هستیم چند تخت می توان خرید؟چند بیمارستان می توان ساخت؟چند مدرسه؟چند کارخانه؟ بگذریم...

قرار است این روزها همه چیز را تعطیل کنم و تنها به بیماری پدرم و راه های بهبودی بخشیدن به او بیاندیشم.

دعا کنید.

تا درودی دیگر بدرود.

این مطلب ابتدا در سایت ادوار نیوز منتشر شده است.

پنجم خرداد،یکصدمین سال کشف و تولد نفت در این مرز پر گهر است.چه آن را طلای سیاه بنامیم و چه بلای سیاه بدانیم،صد سال است که شکم های ما از آن ارتزاق می کند و حکومت های ما با پول آن حکم‌رانی.از کشف نفت تا کنون، مثل ِ "کار برای حمار است"، مصداق روشن تری یافته است و کار کردن حرمت و کرامت خود را از دست داده است و این سفره‌ی خدادادی، رعیت ِ این بوم و بر را از تلاش معاش معاف داشته است – هر چند حکومت ها مدیریت توزیع این سرمایه را نیز نداشته اند- . آن زمان که قیمت نفت بالا رفته است، گردن های حاکمان نیز بر افراشته تر شده و به زمین و زمان فخر فروخته اند.با پشتوانه‌ی همین نفت بود که محمدرضا پهلوی، مخالفان ِ خود را به پشیزی نمی گرفت و همهمه‌ی منتقدین برایش چون عوعو سگان به گوش می رسید و مغرورانه فریاد بر می آورد که:" مه فشاند نور و سگ عوعو کند". این مه فشانی همه از درخشش و تابناکی سکه های همین بلای سیاه بود.زمردی که برق آن چشم های خرد حاکمان را کور ساخته بود.امروز نیز در به همین پاشنه می چرخد.بسیاری ، پیروزی اصلاح طلبان را در خرداد 76 محصول کم بها شدن قیمت نفت می دانند و بر این باورند که هر گاه این طلای سیاه بی قیمت می شود، بلای حاکمان مستبد نیز کم‌تر به جان بنده گان خدا می افتد.و گویا هم‌واره رابطه ای معکوس بین آن طلا و این بلا وجود دارد.

هر چه پول نفت بیشتر می شود،حرف مفت ِ قدرت بیشتر به گوش می رسد. دولتی که بر اساس مالیات اداره می شود،خود را نیازمند شهروند خویش می یابد.او که از جیب خلق روزی می خورد، نمی تواند به روز و روزگار رعیت بی عنایت باشد. نفت، دولت را از مردم بی نیاز می سازد و دیگر رضایت و نارضایتی مخلوق،دغدغه‌ی دولت مردان نخواهد بود.مردم نیز به این شرایط خو گرفته اند.ارتزاق از راه بی کاری، بزرگ‌ترین هنر ِ این مردمان است.آسمان صاف و پر ستاره را می نگرند و غرق در لذت ِ آن و بی غم نان در معنای " نیست جهدی از توکل خوب تر"،تعمق می کنند.زیرا اگر امروز نانی در سفره ندارند فردا از برکت ِ نفت، بی نان نخواهند ماند.توقعی از روزگار ندارند چرا که می دانند با این میزان کار ِ روزانه همین نان پاره نیز غنیمت است. دولت نیز از سر صدقه‌ی این قوت ِ بی قوت به دست آمده، نقشه‌ی مدیریت جهان را در سر دارد و می خواهد عالمی دیگر از نو بسازد و از نو آدمی. دولت خود را به واسطه‌ی این ثروت هنگفت،متصل به قدرت لایزال آسمانی می پندارد و بر این گمان است که مدیریت جامعه در دستان غیب است،غافل از این‌که اگر نفت نبود،او به جای آسمان باید به زمین خیره می شد و به جای غیب،سراغ از شهود می باید می گرفت و نمی توانست سعدی وار رجز بخواند که:

بخت و دولت به کاردانی نیست

جز به تایید آسمانی نیست

دولتی که از جیب ِ من ِ شهروند روزگار نمی گذراند،به"من" پاسخ گو نیست.او گمان دارد که باید به آسمان پاسخ دهد.او پایش در زمین ِ پر نفت،سفت است و سرش در ابرها می گردد و آسمان را رصد می کند.اگر نفت نبود، سر و پای او در خدمت زمین می بود و آن‌گاه ما زمینیان ِ سجاده شراب آلوده مجبور بودیم به هم‌راه ِ آنان کار کنیم تا زنده بمانیم.نفت، این بلای صد ساله – با کمک ِ همه‌ی بلایای تاریخی ما –ما را همچنان سرگردان و پریشان احوال نگاه داشته است.

امروز جشن تولد ِ نفت است.جشن ِ توهم ِ یک‌صد ساله‌ی ما.توهم قدرت،توهم هوشیاری،توهم خود شکوفایی و استقلال،توهم ملکوتی بودن و ... و این‌همه از برکات ِ نفت است.اگر نفت نبود...کاری می کردیم...

و بدانبم اگر نفت نبود،دست ِ ما در پی چیزی می گشت.

 + + این مطلب در سایت  روز آنلاین منتشر شده است.

"اگر همه‌ی افراد بشر – منهای یک نفر – عقیده‌ی واحدی داشتند و تنها یک نفر عقیده اش با آن باقی بشریت مخالف بود عمل اینان که صدای آن یک نفر را به زور خاموش کنند همان اندازه نا حق و ناروا می بود که عمل خود وی اگر فرضا قدرت این را داشت که صدای نوع بشر را به زور خاموش کند."۱